اتوماسیون صنعتی به طور تاریخی بر اصل کنترل متمرکز بوده است—تضمین کارایی با تنظیم سیستمها در چارچوبهای از پیش تعیین شده. با این حال، با ظهور دیجیتالی شدن و اتصالپذیری، مرحله بعدی تکامل صنعتی نه تنها بر کنترل، بلکه بر آگاهی و تفسیر تأکید دارد. تمرکز اکنون بر ایجاد سیستمهایی است که نه تنها محیطهای خود را مشاهده میکنند بلکه آنها را درک میکنند. این تغییر، از اتوماسیون عملکردی به اتوماسیون بازتابی و هوش موقعیتی، تحولی مهم در نحوه عملکرد کارخانهها را نشان میدهد.
