در کارخانه‌های فرآیندی نوین، تعامل بین اپراتورهای انسانی و سامانه‌های کنترل خودکار، چارچوب ایمنی را شکل می‌دهد. در حالی که سامانه‌های دیجیتال مانند فناوری‌های PLC و DCS وظایف روزمره را انجام می‌دهند، اپراتورهای انسانی انعطاف‌پذیری لازم برای تصمیم‌گیری‌های پیچیده را فراهم می‌کنند. با این حال، ادغام عملکرد انسانی در ایمنی عملکردی نیازمند درک دقیق این است که چه زمانی اپراتور به عنوان عامل خطر یا سد حفاظتی عمل می‌کند.
